Newcastle 2018: how high is the sky!
“And the winner of the award for ‘most improved chorus’ is… Singing Unlimited Chorus, from Hoofddorp, The Netherlands!!”. De presentatrice van de conventie voor barbershopkoren in Newcastle heeft haar zin nog niet uitgesproken, of in de zaal springen 47 dolblije koorleden een meter de lucht in. Minutenlang wordt er gejuicht. Most improved! Dat betekent dat we, meer dan alle andere deelnemende koren, de grootste stijging in jurybeoordeling hebben geboekt. Het gejoel is oorverdovend, want geluid maken, dat kunnen we. En we zijn blij! Op dat moment weten we nog niet dat we even later een tweede keer uit onze stoelen zullen springen, en daarna nóg eens. Want we zijn niet alleen ‘most improved’, we winnen ook de tweede prijs in ons klassement van ‘mid size’ koren! Het levert ons bovendien de vijfde plaats op in het totaal van deelnemende koren. Per keer dat de presentatrice de woorden “Singing Unlimited Chorus” uitspreekt, barst het feest in de zaal harder los. Op het podium zien we onze dirigent en de voorzitter van ons koor behangen worden met linten waaraan de medailles bungelen. Die hangen straks om onze nekken. En de volgende ochtend, bij het ontbijt, hangen ze er bij bijna iedereen nog steeds.
We hebben er hard voor gewerkt tijdens onze wekelijkse koorrepetities, en tijdens de extra coaching weekends waarvoor coaches uit de hele wereld werden uitgenodigd. We lieten ons begeleiden door onze favoriete dirigente uit Zweden, we leerden expressie van een fantastische Amerikaanse, en we kregen choreografie aangereikt van een voormalig artiest bij Disney. Maar vooral is het onze eigen fijne dirigente Anita Zengerink, die ons elke week op donderdagavond laat inzetten, nee tegelíjk laat inzetten, volume laat afnemen en aanzwellen, en klanken zo in harmonie krijgt dat de geambieerde ‘boventonen’ hoorbaar worden. “How high is the sky” zingen we, en dat wordt ook ons motto. Samen gaan we door tot de puntjes op elke i – en andere klinkers staan, en tot elk gezicht hetzelfde verhaal vertelt. De jury van de jaarlijkse korenconventie beoordeelt de koren op heel specifieke criteria, dus we weten wat ons te doen staat.
Dat wil zeggen: de meesten van ons. In het afgelopen jaar hebben we versterking gekregen van acht nieuwe koorleden, waarvan er zes onbekend waren met het barbershopgenre. Zij doen dit jaar voor het eerst mee aan de conventie te Newcastle. In barbershoptermen behoor je als nieuweling officieel tot de groep ‘firsttimers’, wat wel aangeeft hoezeer iedereen begrijpt dat zo’n eerste kennismaking een bijzondere ervaring is. Voor het eerst krijg je een speciale conventie-outfit aangemeten, aangevuld met letterlijk schitterende sieraden. Je wordt geïnstrueerd je make-up in theaterhoeveelheid aan te brengen: goed veel dus, en zo gelijk mogelijk met de andere koorleden. Ons koor legt er eer in om het allemaal net wat anders aan te pakken dan andere koren. Met succes, want tijdens de conventie worden we overladen met complimenten voor onze ‘smart look’. We zien er prachtig uit in onze zwarte pakken en witte blouse met manchetten.
In het weekend van 11 tot 13 mei, tijdens de conventie, moet het allemaal bij elkaar komen: het resultaat van de repetities, de styling, de choreografie. Op vrijdagochtend wordt er nog gerepeteerd. Daarna gaat in de middag onze aandacht naar het kwartet ‘Dutch Delight’ dat zich binnen ons koor heeft gevormd, en dat deelneemt aan de kwartettencompetitie. We weten niet voor wie het spannender is: voor het viertal op het podium of voor de andere koorleden in de zaal. Maar ze zingen prachtig, dus na afloop rollen we over elkaar heen om ze te feliciteren. Op vrijdagavond trakteren we nog de bediening van ons favoriete restaurant op een privé optreden. Erg leuk om te doen, want de vierstemmige acapella-versie van “Rolling in the Deep” uit onze 47 kelen maakt duidelijk veel indruk.
En dan is het zaterdag: de dag van de korencompetitie. We zijn dit jaar als tiende aan de beurt, waardoor we ruim de tijd hebben voor voorbereidingen en nog een extra repetitie. We herhalen de inzet van het eerste nummer een flink aantal keer, want die eerste klank is bepalend, zowel voor de jury en het publiek als voor het koor zelf. Op het signaal van de organisatie lopen we het podium op, opgeladen en een tikje gespannen. En dan komt de inzet. Het geluid staat als een huis: precies op toon, vol van volume en gevoel. Het optreden is echt een succes. Als we klaar zijn stuiteren we van het podium af. En dan moet de uitslag nog komen, het moment dat we twéé medailles én een bokaal uitgereikt krijgen. How high is the Sky! Die avond wordt het groot feest.